مشعل 12

ز آن زمان که بی می خانه ات، مقام گزیدم

دو چشم مست تو، ساقی! دوباره کرده شهیدم

چو از تو جام گرفتم، «حبیب» نام گرفتم

چون این مقام گرفتم، به هرچه بود رسیدم

من و مقام محبت بر آستان تو، حاشا!

توام حبیب گرفتی، و گرنه عبد و عبیدم

در انتظار تو بودم به کودکی که بیایی

به میهمانی من، پس به بام خانه دویدم

ز شوق دیدنت، ای گل! ز بام خانه فتادم

چو عطر و بوی تو را از شمیم باد شمیدم

پرید روح من از تن ولی کجا؟ نه به برزخ

به دور شمع تو، پروانه ای شدم که پریدم

از این سراچه چو رفتم، نرفت یاد تو از سر

به خواب مرگ چو خُفتم، نخفت بخت سعیدم

تو بر سرم که رسیدی، دوباره روح گرفتم

چو چشم خویش گشودم، شمایل تو بدیدم

ز نور جذبه ی چشم سیاهت آمدم اینک

که تا خضاب گذارم ز خون به موی سپیدم

نه سهل آمده دستم، کلید گنج محبّت

که من به مهر تو، هفتاد سال رنج کشیدم

تو مکّه ای و مِنایم، تو مروه ایّ و صفایم

ز فیضِ شمسِ جمال تو، ای فروغ تجلّی!

چراغِ شمسه ی ایوانِ بارگاهِ امیدم

«یتیم»! دست مریزاد! از این غزل که سرودی

چه خوش به رشته کشی درّ ناب عشق و امیدم!

مرتضی جام آبادی