مشعل 12

سلام ما به «زُهیر» و دلاوری هایش!  

که بود شاهد عشق حسین و مولایش

هر آن چه خواست که سر پیچد از کمند حسین

نشد که داشت به دل، جذبه ی تولّایش

گذشت از ره عثمانی و ح سینی شد

چنن که از دل و جان سر سپُرد در پایش

کسی که در ره قرآن و یاری از اسلام

هزار بار شهادت بُدی تمنّایش

شهادتش به جبین، داغ سرفرازی زد

چو دید آن همه ایثار و فضل و تقوایش

سعادت ابد از فیض جان نثاری یافت

که قطره بود ولی عشق کرد، دریایش

گرفت اوج به افلاک با دعای حسین

که ریخت خون شریفش به کربلای حسین

سید رضا موید